Vandaag verscheen dit artikel op Nu.nl. Een rechter heeft verboden wat al sinds de invoering een doorn in het oog en een grote irritatie bij veel burgers is: de € 6,00 administratiekosten bij verkeersboetes.

De overheid zal ongetwijfeld in beroep gaan tegen de uitspraak van deze rechter. Desalniettemin bewijst deze uitspraak hoe discutabel het opleggen van administratiekosten is bovenop de torenhoge boetes, die we toch al in Nederland hebben in vergelijking met andere landen in West-Europa (zie dit artikel).

De uitspraak doet mij denken aan het innen en heffen van leges op ID kaarten. Iets wat de rechter tot op het hoogste niveau ook al verboden heeft. De overheid gaat hier zelfs nog een stapje verder: het mag niet? Och, dan zorgen wij met een spoedwetje er toch voor dat het tóch mag?

Een lichtpuntje: ik ben blij dat de Tweede Kamer in ieder geval inziet dat ACTA écht een brug te ver is! Desalniettemin vind ik voldoende reden tot zorg.

Ik las zojuist dit bericht op Nu.nl. De politie geeft aan dat zij weinig tegen boerka’s zullen optreden. Sterker nog: de eerste politiemensen met ‘gewetensbezwaren’ hebben zich al gemeld. Deze opstelling van de politie irriteert mij bijzonder!

Voor de duidelijkheid: ik ben heel sterk tegen het gebruik van boerka’s. Boerka’s passen en horen wat mij betreft niet in de open Nederlandse samenleving. Deze mensen krijgen pas mijn aandacht wanneer ze het respect naar mij hebben om hun gezichtsbedekkende kleding af te doen. Hoewel ik sterk tegen boerka’s ben, accepteer ik wel dat er mensen zijn die zich op deze manier willen kleden. Ik ben daarom net zo fel gekant tegen het boerkaverbod. Het boerkaverbod past net zo min in de Nederlandse samenleving.

Nu vraagt U zich wellicht af: “Uh… je bent tegen het boerkaverbod én je vindt het een slechte zaak dat het boerkaverbod niet wordt gehandhaafd? Hoe zit dat?”. Als volgt: ik irriteer mij aan de instelling van de politie. Met de uitspraak: “wij zullen het boerkaverbod niet handhaven” betekent dat zij dus bepalen welke democratisch ingestelde wetten wél en niet gehandhaafd worden. Dat is onaanvaardbaar en onacceptabel. De politie dient normaal hun taken uit te voeren die door democratisch gekozen instanties worden opgelegd. Door taken naar eigen inzicht selectief uit te voeren, brokkelt de steun, respect, etc voor de politie af.

Eén van de meest discutabele zaken waar de politie wél op handhaaft, en goed ook, is snelheid. De meningen over het feit of 10 kilometer te snel op een snelweg wel of niet risico’s met zich meebrengen zijn erg verdeeld; nog meer dan het instellen van het boerkaverbod, waar vorig jaar nog ruim 75% van de nederlanders achter staat (bron). Blijkbaar is het uitvoeren van de zeer discutabele controles op snelheid geen enkel probleem. Hoe is het mogelijk dat de politie dan de ogen voor het boerkaverbod sluit? Is het te moeilijk? Te gevoelig?

De politie dient gewoon haar taak uit te voeren. Als deze politiemensen ‘gewetensbezwaren’ hebben, dan is de eerste vraag of zij wel geschikt zijn voor het uitoefenen van hun vak. Net zoals alle andere wetgeving, dient ook het boerkaverbod normaal gehandhaafd te worden.

Vandaag werd het 94e landelijke D66 congres gehouden. Partijleider Alexander Pechtold sprak zijn ambitie uit over Europa. Zijn woorden: “Noem mij een eurofiel, maar bij vrij verkeer, bij één munt, bij één economie, hoort één politieke unie.” Ik ben het daar helemaal mee eens en zou niets liever willen, maar……

In de praktijk is Europa sterk verdeeld; nu meer dan ooit. Het gaat economisch niet goed in de zuidelijke landen van de Europese Unie en de Europese leiders krijgen de rijen nauwelijks goed gesloten. Er is veel overleg en er zijn veel concessies over en weer nodig. Dat straalt gewoon niet de slagvaardigheid uit die Europa juist nodig heeft en zo vooruit zou kunnen helpen.

Daarmee dringt de vraag zich op: “Als er zo weinig slagvaardigheid is; als er dan zo weinig daadkracht is en als er dan zoveel weerstand is van alle kanten, moet je er dan aan blijven trekken? Moet je dan écht zoveel moeite doen of kan je beter je energie steken in zaken die nu ook hoge prioriteit hebben?” Wellicht dat er over een jaar of vijf meer politieke wil is om tot een politieke unie te komen waarbij meer verantwoordelijkheden aan een Europees bestuur worden overgedragen. Ik zie het nu met Merkel en Sarkozy gewoon niet gebeuren. Helaas bepalen zij de maat.

Ik ben behoorlijk geïrriteerd over de aankondiging van de premier van Griekenland om een referendum te houden over het hulppakket voor Griekenland.

Even de feiten weer op een rijtje: Griekenland wil graag geholpen worden. De ministers van de 17 eurolanden en de 10 overige landen van de EG gaan samen met de banken tot het uiterste om de handen op elkaar te krijgen. Dat lukt! Vervolgens zal Griekenland (de partij die geholpen wordt!) een referendum houden over dit hulppakket. Dat is onaanvaardbaar. Waarom?

Eén ding is duidelijk: het referendum zal worden weggestemd door de Griekse burgers. Ze hebben niets meer te verliezen en voor de komende decennia is hun lot bezegeld. Waarom zouden ze dan voorstemmen? De reden waarom er een referendum gehouden wordt, heeft hier alles mee te maken: de schuld!

De Europese leiders hebben laten zien dat ze alles op alles willen zetten om de Euro te redden. Juist dat laat zien, dat de Europese leiders misschien nog meer concessies aan Griekenland zou willen doen. In de geest van: “Als ‘wij’ dit wegstemmen, zou het kunnen zijn dat de Europese leiders nog meer concessies doen en dat wij minder hard hoeven in te grijpen in Griekenland.” Het is een ‘rare sprong’ van een ‘kat’ die ik vaker bij mensen met diepe schulden heb gezien!

Ik heb lang geroepen dat het wellicht beter is voor Griekenland en de Europese Unie wanneer Griekenland de Euro verlaat. Daarna heb ik een tijdje hoop gehad en was positief over het laatste hulppakket. We zijn nu terug bij af: wanneer de Grieken het hulppakket wegstemt, betekent dat voor mij per definitie dat ze de Euro verlaten.

Ik voel mij behoorlijk gemangeld in de discussie die gaat over de verblijfstatus van Mauro Manuël. Ik begrijp dat 70% van de Nederlandse bevolking vindt dat Mauro Manuel moet blijven. Ik vind dat helemaal niet zo vanzelfsprekend en dat stoort mij nog het meest in deze discussie.

Ik ben iemand die grote waarde hecht aan regels en procedures. Regels en procedures scheppen duidelijkheid. Dat betekent niet dat ik niet flexibel ben, want regels en procedures zijn er ook om in uitzonderlijke situaties vanaf te kunnen wijken. In deze zaak, dringt de vraag zich op: “Is de situatie van Mauro Manuel uitzonderlijk?”. Vanaf dag 1 was duidelijk dat Mauro niet in Nederland kon blijven. Nederland heeft een rechtssysteem waar ik nog steeds volledig op vertrouw. Rechters hebben zich over deze zaak gebogen, meer dan één en meer dan eens. In de tussentijd hebben de pleegouders van Manuel een geweldige klus geklaard door Manuel op te vangen en liefdevolle tienerjaren te geven. Grote complimenten hiervoor. Het lijkt er wél op dat deze pleegouders één ding zijn vergeten in de opvoeding, namelijk Mauro voor te bereiden en voorbereid te houden op een terugkeer naar Angola. Ik ben geen ervaringsdeskundige en ik weet niet of je een tiener op een dergelijke manier kan opvoeden en voorbereiden. Voor mij is dát de cruciale hamvraag in deze discussie: “Was het voor de pleegouders redelijkerwijs mogelijk om Mauro voor te bereiden op een terugkeer naar Angola en heeft de Nederlandse regering de pleegourders hierin ruim voldoende gestuurd, ondersteund en gecontroleerd?” Wordt één van deze vragen met ‘nee’ beantwoord, dan dient Mauro per direct een permanente verblijfsvergunning te worden toegezegd en moeten zowel Wilders en Leers kappen met deze idiote voorstelling. MAAR: wanneer er voldoende middelen beschikbaar waren voor de pleegouders om Mauro voor te bereiden op zijn terugkeer naar Angola (zoals dit uiteindelijk is vastgesteld door de rechtelijke macht!), dan zou ook ik de harde lijn volgen. De spelregels waren dan vanaf het eerste begin duidelijk en helder voor iedereen. Die spelregels golden ook toen ik Leann, mijn vrouw, naar Nederland haalde. Is er dan geen ‘menselijke’ kant van deze zaak? Ja, 100%! Dat zit in mijn betoog opgesloten. Het had menselijk geweest wanneer Mauro was voorbereid op een terugkeer zoals dat door onafhankelijke rechters is vastgesteld. Met die discussie valt of staat de toewijzing van een verblijfsvergunning.

Stel dat Mauro toch terug moet, moet hij dan per direct terug? Nee, dat is onzin en ik vind van niet. Ik zou het verstandig vinden wanneer Mauro een studievergunning aanvraagt en de komende vier tot vijf jaar gebruikt om zich vooralsnog voor te bereiden op een terugkeer. Door vooralsnog een HBO studie te volgen en zich tegelijkertijd voor te bereiden, zou hij in Angola een gigantische voorsprong hebben, wat hem vooruit zou helpen. Geef hem wat geld mee om mee te kunnen beginnen en iets op te bouwen. Ik denk dat hem dat uiteindelijk lukt. Dit geldt natuurlijk alleen wanneer Mauro volgens bovenstaande criteria een verblijfsvergunning wordt geweigerd.

Ik las zojuist dit artikel waarin PvdA Hoorn zich (blijkbaar) hardop afvraagt of het college B&W wel genoeg heeft gedaan met een rapport van de rekenkamer uit 2008. In dit rapport beschrijft de rekenkamer dat het parkeerbeleid beter uitgevoerd kan worden.

De vraag die zich bij mij meteen opdringt, is hoe het komt dat de PvdA in 2008 niet meteen heeft ingegrepen toen zij nog in de coalitie van de Hoornse gemeenteraad zaten. Waarom wordt dit nu, 3 jaar later pas door de PvdA opgemerkt?

Wellicht dat iemand van de PvdA dat kan toelichten.

Ik realiseerde mij eerder vanochtend dat er een spanningsveld bestaat tussen persoonlijke belangen en doelen en politieke belangen en doelen. Je kan daarmee in een behoorlijke politieke spagaat geloodst worden.

Ik geef als vrijwilliger Nederlands Praten aan buitenlanders voor een lokale stichting. Deze stichting wordt deels gefinancierd uit gemeentelijke middelen. In alle politieke geledingen moet worden bezuinigd, zo ook bij de gemeenten en dus ook bij onze gemeente. Op hun beurt kijkt de gemeente dus sterk naar de bestedingnen en dus de subsidies aan de stichting waarvoor ik mijn vrijwilligerswerk uitvoer. De activiteiten van deze stichting en daarmee mogelijk indirect mijn vrijwilligerswerk staan daarmee in meer of mindere mate onder druk (de impact is op het moment van schrijven nog niet duidelijk).

Had ik raadslid geweest dan kan ik mij voorstellen dat ik mijn politieke belangen zou moeten verenigen met mijn persoonlijke belangen. Dat lijkt mij in dit voorbeeld best moeilijk, zeker wanneer je ervan overtuigd bent dat mijn vrijwilligerswerk bijdraagt aan een socialere samenleving. Wanneer je niet op die stichting bezuinigt, waar bezuinig je dan wel op?

Hier gaat het nog maar om ‘vrijwilligerswerk’. Stel je voor dat politieke belangen direct mijn boterham zouden beïnvloeden. Dat is wel even iets om over na te denken. Input is van harte welkom.